Η ηθική στις προμήθειες είναι συχνά ένα θέμα ταμπού, δύσκολα το συζητάς με πολύ κόσμο. Η εικόνα που παρουσιάζεται συνήθως είναι, ότι την ευθύνη έχει κυρίως ο προμηθευτής και η υπηρεσία που αγοράζει απλά "πιέστηκε να δεχθεί" ένα δωράκι.

Και όμως τα πράγματα είναι τόσο απλά...

Ως διευθυντής προμηθειών σε μεγάλη ιδιωτική επιχείρηση είχα καθημερινές συναλλαγές με εκατοντάδες προμηθευτές στην Ελλάδα και το εξωτερικό για πολύ υψηλά ποσά. Ουδέποτε, ούτε μία φορά όλα αυτά τα χρόνια δεν διανοήθηκα να εμπλακώ σε μία αθέμιτη συναλλαγή. Ουδέποτε προμηθευτής διανοήθηκε να μου προτείνει κάτι παρόμοιο. Δεν μιλάμε βέβαια για καλάθια με κρασιά και σοκολατάκια τις γιορτές, αυτό, εκείνες τις εποχές τουλάχιστον, ήταν μάλλον αναπόφευκτο, αλλά ουδέποτε κάτι παραπάνω από απλά διαφημιστικά δώρα, στυλό ή άλλα χρηστικά ή διακοσμητικά αντικείμενα μικρής αξίας (Σήμερα βέβαια, ακόμα και αυτό, σε πολλές εταιρίες θα ήταν απαράδεκτο).

Για να γίνει η οποιαδήποτε αθέμιτη συναλλαγή κάτω από το τραπέζι ο έλεγχος και η πρωτοβουλία βρίσκεται πάντα στην πλευρά που αγοράζει.

Κάθε προμηθευτής θα προσπαθήσει να πουλήσει και αν καταλάβει ότι για να πουλήσει θα πρέπει να λαδώσει, τότε θα λαδώσει. Εάν καταλάβει ότι δεν μπορεί να λαδώσει, τότε δεν θα λαδώσει. Εάν εγώ σαν υπεύθυνος προμηθειών που αποφασίζω από ποιόν θα αγοράσω θέλω να λαδωθώ, τότε θα λαδωθώ. Εάν δεν θέλω να λαδωθώ, τότε δεν θα λαδωθώ ο κόσμος να χαλάσει. Κανένας δεν λαδώνεται με το ζόρι. Είναι τόσο απλό...

Και κάτι ακόμα:

Τελικά, οι ηθικά καθαρές προμήθειες αποτελούν ένα ακόμα ισχυρό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα για τη λειτουργία κάθε φορέα και κάθε εταιρίας...